Wszystkie wpisy, których autorem jest Author

Biuletyn – lipiec A.D. 2019

BIULETYN INFORMACYJNY

BRACTWO KAPŁAŃSKIE ŚW. PIUSA X
Przeorat pw. Niepokalanego Serca NMP

w Gdyni

Porządek nabożeństw

lipiec

A.D. 2019

Krew Chrystusa zapłatą zbawienia

Drodzy Wierni, miesiąc lipiec rozpoczyna się świętem Najdroższej Krwi Chrystusa Pana; świętem, które poświęcone jest uczczeniu, adorowaniu zapłaty naszego zbawienia. Bowiem bardzo dobrze wiemy, że krew, którą przelał nasz słodki Zbawiciel, jest krwią naszego pojednania z Bogiem, jest krwią nowego i wiecznego Przymierza, zawartego między Bogiem a upadłym i odkupionym z grzechu człowiekiem. Książę Apostołów wyraża to bardzo krótko i precyzyjnie: „Z waszego, odziedziczonego po przodkach, złego postępowania zostaliście wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy”. A Introit z tego święta zawiera słowa Apokalipsy św. Jana: „Odkupiłeś nas Panie przez krew swoją; ludzi ze wszelkiego pokolenia, języka, ludu i narodu; i uczyniłeś nas Bogu naszemu królestwem”. W drugiej części Introitu Kościół św., używając słów psalmu, odpowiada na ten właśnie fakt bycia odkupionym przez Najdroższą Krew: „Na wieki będę opiewał łaski Pana, ustami mymi będę zwiastował Twą wierność przez wszystkie pokolenia”.

Powinniśmy bowiem być świadomi, że sami nie mamy nic na swoją obronę, nic w czym moglibyśmy pokładać naszą nadzieję jeżeli chodzi o pojednanie nas grzeszników z Bogiem; nic prócz właśnie tej Jezusowej Krwi, jak pięknie wyraża to sekwencja Dies irae, w której to modlimy się:

 

„Cóż mam, nędzarz, ku obronie,

Czyją pieczą się zasłonię,

Gdy i święty zadrży w łonie?

Panie w grozie swej bezmierny,

Zbawisz z łaski lud Twój wierny,

Zbaw mnie, zdroju miłosierny.

Racz pamiętać, Jezu drogi,

Żeś wziął dla mnie żywot srogi,

Nie gub mnie w dzień straszny trwogi.

Długoś szukał mnie znużony,

Zbawił krzyżem umęczony,

Niech ten trud nie będzie płony.”

 

Wszystko zawdzięczamy dziełu odkupienia dokonanemu przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. A jeśli tak, to nasze dusze powinny w określony sposób okazać swemu Odkupicielowi wdzięczność. W jaki? Wielbiąc Boga! Wdzięczność jest cechą dusz szlachetnych, które obdarowane pamiętają o tym, kto je obdarował. Nasza wdzięczność Panu Jezusowi powinna się przede wszystkim wyrażać w wierności Jego Osobie i Jego nauce. Wiernym zaś Osobie i nauce Jezusa jest ten, kto żyje zgodnie z Jego świętą wolą! ​​ Pisał o tym św. Piotr w swoim liście w kontekście Odkupienia naszego dzięki Krwi Baranka: „Skoro już dusze swoje uświęciliście, będąc posłuszni prawdzie celem zdobycia nieobłudnej miłości bratniej, jedni drugich gorąco czystym sercem umiłujcie”. Inaczej mówiąc świadomość tego, że zostaliśmy uświęceni dzięki przelaniu Krwi Syna Bożego, zobowiązuje nas do postępowania zgodnie z wolą Bożą, której podstawowym wyrazem jest Dekalog. Mamy postępować, nie wedle grzechu, z którego zostaliśmy wybawieni, lecz wedle łaski, której nam udzielił Bóg w Chrystusie Jezusie Panu naszym.

Nasze życie nie może wyglądać tak, jak gdyby Chrystus za nas nie umarł, jakby nie przelał za nas swej najdroższej Krwi. Nie może być też tak, że w teorii co prawda uznajemy bezcenną wartość Krwi Pańskiej, ale swoim postępowaniem okazujemy jej lekceważenie. A lekceważy Najdroższą Krew Jezusową każdy kto zbyt mało zdecydowanie walczy z grzechem, ze swoimi słabościami, ze swoimi wadami. Chcielibyśmy służyć Bogu, ale jednocześnie nie rezygnować tak do końca z grzechu; łudzimy się przyjemnościami jakie grzech na krótko wywołuje. Z szatanem jednak nie można iść na kompromis! Jeżeli chcemy zbawić swoją duszę, jeżeli chcemy przyjąć owoce męki Chrystusa Pana, musimy wypowiedzieć bezkompromisową walkę naszym słabościom i grzechom. Inaczej cały trud wylania Najdroższej Krwi Zbawiciela okaże się dla nas daremny. Czy może być większe nieszczęście jak potępiona dusza, która miała wszystkie środki by być zbawiona?

Nikomu tak na nas nie zależy jak Panu Bogu. Proszę, pamiętajcie o tym. To właśnie z troski o nas posłał Bóg swojego Syna na świat, „aby każdy kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”. A był i jest to Syn jedyny i umiłowany! My uwierzyliśmy miłości Chrystusa, przyjęliśmy Go i Jego łaskę. Teraz tylko musimy się pilnować, by tej łaski przez grzech nie stracić! Bądźmy w staraniach o dochowanie wierności Panu Jezusowi wytrwali i cierpliwi, a wtedy będziemy wzrastać w wierze, miłości i nadziei; będziemy mogli oczyszczać coraz bardziej nasze dusze we Krwi Chrystusa Pana; będziemy mogli coraz owocniej przyjmować sakramenty święte.

Uciekajmy się również, do Tej, bez której nie byłoby dzieła zbawienia. ​​ Pan Bóg mógłby ludzkość odkupić bez udziału Maryi, ale chciał to uczynić z Jej udziałem. Ona sama pewnie była Bożą wolą zdziwiona i jakby zawstydzona wielkością powierzonej sobie misji. Z miłością uciekajmy się do Tej, która odkupiona w cudowny sposób przez naszego Pana, wobec przewidzianych Jego przyszłych zasług, została nie tylko niepokalanie poczęta, lecz również obdarzona godnością Bożego macierzyństwa. To właśnie z Niej Chrystus wziął całą swoją ludzką naturę; krew, którą mógł za nas wylać; ciało, które mógł za nas ofiarować na krzyżu. ​​ 

Szczególnie w dni świąt maryjnych uciekajmy się do Niepokalanego Serca Maryi, abyśmy przez Jego wstawiennictwo, otrzymali jak najwięcej łask. Obchodźmy szczególnie dni poświęcone czci Maryi. W lipcu obchodzimy Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny (2 lipca) oraz wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel (16 lipca).

Niech z pomocą Najświętszej Maryi Panny spełnią się w naszym życiu słowa modlitwy odmawianej w święto Najdroższej Krwi Pana Jezusa: „Wszechmogący wieczny Boże, który jednorodzonego Syna Twego ustanowiłeś Odkupicielem świata i dałeś się przebłagać Jego Krwią, prosimy Cię, daj nam tak czcić uroczystym obchodem ten okup naszego zbawienia i doznawać jego obrony wśród nieszczęść doczesnego życia na ziemi, abyśmy mogli się radować jego wiekuistym owocem w niebie”.

Z błogosławieństwem kapłańskim,

ks. Krzysztof Gołębiewski

* ​​ * ​​ *

AKTUALNOŚCI

* Msza prymicyjna

W niedziele 7 lipca o godz. 10.00 nowo wyświecony kapłan, ks. Klemens Kordeuter, odprawi w kościele przeoratowym, uroczystą Mszę prymicyjną. Po Mszy św. udzieli wiernym błogosławieństwa prymicyjnego. Ks. Bartosz Tokarski odprawi swa prymicyjną Msze św. w Gdyni w sierpniu.

 

* * *

* Konferencja duchowa

W niedziele 21 lipca odbędzie się kolejna konferencja duchowa. Będzie miała ona miejsce bezpośrednio po Mszy św. o godz. 10.00. Tytuł konferencji: o pożyteczności i konieczność odpoczynku.

 

* * *

 

* Duchowa regeneracja w wakacje

Podczas wakacji planujemy odpoczynek dla ciała, i słusznie, ale nie zapomnijmy o koniecznym odpoczynku dla ducha. Jedną z wakacyjnych form apostolatu Bractwa są rekolekcje ignacjańskie. O nich to papież Pius XII mówił: „Ćwiczenia św. Ignacego będą zawsze jednym z najbardziej skutecznych środków dla odrodzenia duchowego świata i dla jego poprawnego układu, ale pod warunkiem, że pozostaną autentycznie ignacjańskie” (24 X 1948).

Terminy wakacyjnych kursów rekolekcji:

08.07 – 17.07 (Bajerze) kurs dla mężczyzn i niewiast; 10-dniowe rekolekcje tylko dla tych, którzy już wcześniej brali udział w rekolekcjach

26.08 – 31.09 (Bajerze) kurs dla mężczyzn

09.09 – 14.09 (Warszawa) kurs dla niewiast

 

Po za tym jest jeszcze kurs rekolekcji montfortańskich (maryjnych) dla mężczyzn i niewiast w Bajerzu w dniach: 03.09 – 07.09.

* * *

 

* Zaproszenie na spotkanie rodzin

W sobotę 26 lipca odbędzie się kolejne spotkanie dla rodzin. Wszystkie rodziny są serdecznie zaproszone! Dokładniejszy plan i szczegóły spotkania zostaną podane w późniejszym terminie.

 

* ​​ * ​​ *

LEKTURA DUCHOWA

Homilia św. Augustyna bpa

(Traktat 120. na Ewangelię wg św. Jana z brewiarza rzymskiego na 1 lipca)

 

 Ewangelista uważnie dobierał słowa. Nie powiedział: „Jeden z żołnierzy przebił bok Jego” lub „zranił”, lub co innego, lecz: „otworzył”, aby tam niejako drzwi życia zostały otworzone, skąd wypłynęły Sakramenty Kościoła, bez których nie wstępuje się do życia, które jest prawdziwym życiem. Owa krew została wylana na odpuszczenie grzechów; owa woda łagodzi zawartość zbawiennego kielicha: ona i kąpieli udziela, i napoju. Zostało to przepowiedziane, gdy kazano Noemu, aby w boku arki uczynił drzwi, przez które weszłyby zwierzęta, które nie miały zginąć w potopie, a które były figurą Kościoła. Z tego też powodu pierwsza niewiasta utworzona z boku śpiącego mężczyzny została nazwana życiem i matką żyjących. Wielkie już bowiem zapowiadała dobro, gdy się jeszcze nie dokonało wielkie zło grzechu pierworodnego. I drugi Adam, skłoniwszy głowę, usnął na krzyżu, aby została dla Niego utworzona małżonka, wypływająca z boku śpiącego. O śmierci, dzięki której zmarli odzyskują życie! Co od tej krwi jest czystsze? Co zbawienniejsze od owej rany?

 Ludzie byli w niewoli diabła, a służyli demonom, lecz zostali wykupieni z niewoli. Zaprzedać się potrafili, ale nie mogli się wykupić. Przyszedł Odkupiciel, zapłacił cenę; przelał krew, kupił okrąg ziemi. Pytacie, co kupił? Popatrzcie, czym zapłacił, a zobaczycie, co kupił. Ceną jest krew Chrystusa. Ileż ona jest warta? Ileżby, jeśli nie cały świat? Ileżby, jeśli nie wszystkie ludy? Bardzo niewdzięczni są za tę swoją cenę albo też pyszni ci, którzy powiadają, że albo jest ona tak mała, że tylko mieszkańców Afryki kupił, albo że oni są tak wielcy, że tylko za nich samych została ona zapłacona. Niech się zatem nie cieszą, niech się nie pysznią: to, za co zapłacił, to całość.

 Chrystus wraz z ludzką naturą przyjął krew, aby nas przez nią wykupić z niewoli. Na to otrzymał krew, aby ją przelać dla naszego odkupienia. Krew twego Pana, jeśli tylko tego chcesz, wydana została za ciebie. Jeśli jednak nie chcesz się zbawić, nie została wydana za ciebie. Być może powiesz: „Mój Bóg miał krew, aby mnie odkupić, jednak wtedy, gdy został umęczony, przelał ją w całości. Co Mu pozostało, aby mógł to ofiarować i za mnie?”. Ale to właśnie jest niezwykłe, że przelał ją raz jeden i wydał na ofiarę za wszystkich. Krew Chrystusa jest zbawieniem dla tego, kto się chce zbawić; dla tego, kto nie chce, staje się potępieniem. Czemuż więc się wahasz, ty, który nie chcesz umrzeć, aby się przynajmniej wyzwolić z drugiej śmierci? Wyzwolisz się od niej, jeśli się zgodzisz wziąć krzyż swój i naśladować Pana, bo On sam wziął krzyż swój i szukał swego sługi.

* ​​ * ​​ *

 

KRYZYS W KOŚCIELE OKIEM WYTRAWNEGO TEOLOGA

(ciąg dalszy rozważań o kryzysie w Kościele

pod przewodnictwem ks. Mateusza Gaudrona FSSPX)

Jak przychodzi do nas wiara?

Pierwszym źródłem wiary jest Pismo święte. Składa się ono z dwóch części: Starego Testamentu, który zawiera Objawienie Boże, dane narodowi żydowskiemu przed narodzeniem Chrystusa, oraz Nowy Testament, który przekazuje właściwe Objawienie chrześcijańskie.

Pismo św. jest inspirowane przez Ducha Świętego. To oznacza, że nie jest czysto ludzkim pismem, ale że za autorem ludzkim stoi sam Bóg, który przy pisaniu w tajemniczy sposób asystował człowiekowi. Dlatego Pismo św. jest w prawdziwym i właściwym znaczeniu Słowem Bożym.

 

Czy Pismo św. jest jedynym źródłem Objawienia?

Jest protestanckim błędem sądzić, że Pismo św. jest jedynym źródłem Objawienia. W rzeczywistości obok Pisma św. także tradycja jest prawdziwym źródłem Objawienia. Nie wszystko, co Jezus Chrystus powiedział bądź nakazał, jest zapisane w Piśmie św., jak ono samo mówi: „Jest też wiele innych rzeczy, które uczynił Jezus, które gdyby z osobna opisywać, mniemam, że i sam świat nie mógłby pomieścić ksiąg, które by trzeba napisać” (J 21, 25). W tamtym czasie znacznie mniej pisano niż obecnie i dlatego bardzo ceniono przekaz ustny. Tylko z ustnego przekazu, czyli z Tradycji, wiemy w ogóle, jakie księgi należą do kanonu Pisma świętego. Istnieją bowiem jeszcze inne ewangelie i rzekome listy apostolskie, które nie są prawdziwymi pismami biblijnymi. Protestanci, którzy za źródło wiary chcą uznawać tylko Pismo św., muszą więc częściowo sięgać do tradycji, gdyż tylko przez nią otrzymują Pismo święte.

 

* ​​ * ​​ *

KALENDARZ ​​ LITURGICZNY

na lipiec A.D. 2019

1 ​​ pn.

Uroczystość Najdroższej Krwi P.N. Jezusa Chrystusa, 1 kl.

2 ​​ wt.

Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny, 2 kl., wsp. śś. Processa i Martyniana, Męczenników

3 ​​ śr.

P.P. W archid. gdańskiej: Św. Ottona, Biskupa i Wyznawcy, Głównego Patrona Pomorza, 1 kl.

4 ​​ czw.

P.P. W archid. gdańskiej: Św. Ireneusza, Biskupa i Męczennika, 3 kl., Pierwszy czwartek miesiąca ku czci Pana naszego Jezusa Chrystusa, Najwyższego Kapłana, modlitwa za kapłanów i o powołania kapłańskie

5 ​​ pt.

Św. Antoniego Marii Zaccaria, Wyznawcy, 3 kl., Pierwszy piątek miesiąca ku czci Najśw. Serca Jezusa

6 sob.

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę, 4 kl., Pierwsza sobota miesiąca ku czci Niepokalanego Serca N.M.P.

 

7 niedz.

4. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego, 2 kl.

8 ​​ pn.

Św. Elżbiety (Portugalskiej), Królowej i Wdowy, 3 kl.

9 ​​ wt.

dzień ferialny, 4 kl.

10 ​​ śr.

Siedmiu Braci Męczenników, śś. Rufiny i Sekundy, Dziewic i Męczennic, 3 kl.

11 ​​ czw.

dzień ferialny, 4 kl., wsp. św. Piusa I, Papieża i Męczennika

12 ​​ pt.

Św. Jana Gwalberta, Opata, 3 kl., wsp. śś. Nabora i Feliksa, Męczenników

13 sob.

P.P. Śś. Andrzeja Świerada i Benedykta, Wyznawców, 3 kl.

14 niedz.

5. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego, 2 kl.

15 ​​ pn.

P.P. Św. Brunona Bonifacego z Kwerfurtu, Biskupa i Męczennika, 3 kl., wsp. św. Henryka Cesarza i Wyznawcy, 3 kl.

16 ​​ wt.

dzień ferialny, 4 kl., wsp. Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmelu

17 ​​ śr.

dzień ferialny, 4 kl., wsp. św. Aleksego, Wyznawcy

18 ​​ czw.

P.P. Bł. Szymona z Lipnicy, Wyznawcy, 3 kl., wsp. św. Kamila de Lellis, Wyznawcy, 3 kl., wsp. św. Symforozy i Siedmiu Jej Synów, Męczenników

19 ​​ pt.

Św. Wincentego a Paulo, Wyznawcy, 3 kl.

20 sob.

P.P. Bł. Czesława, Wyznawcy, 3 kl., wsp. św. Hieronima Emiliani, Wyznawcy, 3 kl., wsp. św. Małgorzaty, Dziewicy i Męczennicy

21 niedz.

6. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego, 2 kl.

22 ​​ pn.

Św. Marii Magdaleny, Pokutnicy, 3 kl.

22 ​​ wt.

Św. Apolinarego, Biskupa i Męczennika, 3 kl., wsp. św. Liboriusza, Biskupa i Wyznawcy

24 ​​ śr.

P.P. Św. Kingi, Dziewicy, 3 kl., wsp. św. Krystyny, Dziewicy i Męczennicy

25 ​​ czw.

Św. Jakuba, Apostoła, 2 kl., wsp. św. Krzysztofa, Męczennika

26 ​​ pt.

Św. Anny, Matki Najświętszej Maryi Panny, 2 kl.

27 sob.

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę, 4 kl., wsp. św. Pantaleona, Męczennika

28 niedz.

7. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego, 2 kl.

29 ​​ pn.

Św. Marty, Dziewicy, 3 kl., wsp. śś. Feliksa, Symplicjusza, Faustyna i Beatryczy, Męczenników

30 ​​ wt.

dzień ferialny, 4 kl., wsp. Śś. Abdona i Sennena, Męczenników

31 ​​ śr.

Św. Ignacego Loyoli, Wyznawcy, 3 kl.

 

Porządek ​​ Mszy św.

Pierwszy piątek miesiąca:

  możliwość spowiedzi    17.15

  Msza św. śpiewana     18.00

  nabożeństwo ku czci Serca Jezusa   18.50

 

Pierwsza sobota miesiąca:

  możliwość spowiedzi    17.15

  Msza św. śpiewana     18.00

  nabożeństwo pierwszosobotnie     ​​ ​​ ​​ ​​ ​​ ​​ ​​ ​​ ​​ ​​ ​​​​ 18.50

 

Niedziela:   

    Różaniec i Godzinki  9.00

    możliwość spowiedzi   ​​ ​​ ​​ ​​ ​​ ​​ ​​ ​​ ​​ ​​​​ 9.00 – 9.45

    Msza św. śpiewana   10.00

    

   możliwość spowiedzi  17.30

    Msza św.    18.00

 

* * *

 

Porządek Mszy św. w kościele przeoratowym na kolejne tygodnie ​​ podawany będzie w kruchcie kościoła oraz można go znaleźć w internecie:

 

na stronie gdyńskiego przeoratu: https://gdynia.fsspx.pl

na facebooku: https://www.facebook.com/FSSPXGdynia

 

 

 

AMDG

Biuletyn – czerwiec A.D. 2019

BIULETYN INFORMACYJNY

BRACTWO KAPŁAŃSKIE ŚW. PIUSA X
Przeorat pw. Niepokalanego Serca NMP

w Gdyni

Porządek nabożeństw

Czerwiec A.D. 2019

 

Eucharystia centrum duchowego życia

Drodzy Wierni, miesiąc czerwiec, jest miesiącem, w którym szczególnie czci się Najświętsze Serca Pana Jezusa. Ono jest symbol całkowitej i absolutnej miłości Pana Jezusa do nas grzeszników. Jednak w nabożeństwie tym, nie chodzi o same ckliwe uczucia i wrażenia, lecz o naśladowanie cnót ukazanych nam w tymże Sercu Zbawiciela. Nie bez powodu na końcu litanii ku czci Serca Jezusowego modlimy się: Jezu cichy i pokornego serca, uczyń serca nasze według Serca Twego! Słodki Odkupiciel wie, że my sami z siebie nic nie możemy, stąd gotów jest udzielać nam swych łask, o ile będziemy prosili w Jego imię: „zaprawdę powiadam wam: Jeśli o co prosić będziecie Ojca w imię moje, da wam. Dotychczas o nic nie prosiliście w imię moje; proście, a otrzymacie, aby radość wasza była pełna” (J 16). Więcej nawet, nie tylko Chrystus Pan pragnie udzielać łask wysłużonych nam przez dzieło odkupienia, lecz sam w swej osobie pragnie być naszym pokarmem, naszą siłą! Największym skarbem jaki otrzymaliśmy od Jezusa, jest On sam. Jest nim Jego boska Obecność w Sakramencie Eucharystii. Eucharystia musi być centrum naszego duchowego życia, wtedy tylko będziemy ukazywali, że rzeczywiście słowa Pana Jezusa są prawdziwe: „Beze mnie nic nie możecie uczynić” (J 15). Bo skoro wierzymy, że jest to prawdą, wtedy będziemy pragnęli, jak tylko to możliwe, przebywać w obecności Pana Jezusa i jak najczęściej przyjmować Go do swych serc w Komunii świętej. W naszych czasach, kiedy tak często lekceważony a nawet obrażany jest Zbawiciel w sakramencie ołtarza, powinniśmy miłować Go goręcej za tych, którzy Go nie miłują. Ale nie można miłować Jezusa, gdy się Go nie zna. Stąd powinniśmy poznawać katolicką naukę odnośnie Eucharystii, byśmy mogli bronić katolickiej prawdy, prawdy jedynej. Stąd pozwolę sobie przytoczyć naukę soboru trydenckiego (sesja XIII, rok 1551), który broniąc Obecności Pana Jezusa w Eucharystii odparł ataki heretyków na tę prawdę. Wyjaśniono na soborze w łatwych i prostych słowach naukę o Eucharystii.

Tak naucza ów sobór:

„Święty, ekumeniczny i powszechny Sobór Trydencki, prawnie zgromadzony w Duchu Świętym pod przewodnictwem tych samych legatów i nuncjuszy Stolicy Apostolskiej, chociaż nie bez szczególnego natchnienia i kierownictwa Ducha Świętego, zebrał się w tym celu, aby wyłożyć prawdziwą i dawną naukę o wierze i sakramentach i by zaradzić wszystkim herezjom i bolesnym udręczeniom, które w obecnej chwili niepokoją i rozdzierają Kościół na różne części; już od samego początku zamierzał przede wszystkim wyrwać z korzeniami kąkol bezecnych herezji i schizm, które w naszych czasach «nieprzyjazny człowiek zasiał» [Mt 13, 25 nn]. W nauce dotyczącej wiary, korzystania i czci Najśw. Eucharystii, którą zresztą Zbawiciel nasz pozostawił w Kościele jako symbol jego jedności i miłości, pragnąc, aby łączyła ona razem i jednoczyła wszystkich chrześcijan. Dlatego ten święty Sobór, podając zdrową i autentyczną naukę o czcigodnym i Boskim Sakramencie Eucharystii, którą zawsze zachowywał Kościół katolicki, pouczony przez samego Jezusa Pana naszego i Jego Apostołów oraz przez Ducha Świętego, który mu z każdym dniem przypomina wszelką prawdę [por. J 14, 26 nn], zabrania wszystkim wiernym Chrystusa, żeby nie odważali się o Najśw. Sakramencie Eucharystii odtąd inaczej wierzyć, nauczać lub w kazaniach głosić, niż zostało to określone i wyjaśnione w obecnym dekrecie.

Rozdział I. Rzeczywista obecność Pana naszego Jezusa Chrystusa w Najśw. Sakramencie Eucharystii.

Najpierw święty Sobór naucza oraz otwarcie i jasno wyznaje, że w Boskim Sakramencie św. Eucharystii po konsekracji chleba i wina Pan nasz Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, znajduje się prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie [kan. 1] pod postaciami owych widzialnych rzeczy. Albowiem nie jest to sprzeczne, aby Zbawiciel nasz zasiadał zawsze w niebiosach po prawicy Ojca naturalnym sposobem obecności, a mimo to był obecny w swojej substancji na wielu innych miejscach sposobem istnienia wprawdzie ledwo słowami wyrażalnym, który jednak jako dla Boga możliwy możemy pomyśleć i mocno mamy wierzyć.

Tak bowiem jasno wyznawali wszyscy nasi Ojcowie, jacy tylko należeli do prawdziwego Kościoła Chrystusowego, którzy o tym Najświętszym Sakramencie nauczali: Podczas Ostatniej Wieczerzy Zbawiciel nasz ustanowił ten przedziwny sakrament, gdy pobłogosławiwszy chleb i wino, wyraźnymi i jasnymi słowami oświadczył, że daje im [Apostołom] swoje własne ciało i swoją krew. Słowa te, upamiętnione przez Ewangelistów [Mt 26, 26 nn; Mk 14, 22 nn; Łk 22, 19 nn] i powtórzone później przez św. Pawła [1 Kor 11, 23 nn], ponieważ w myśli Ojców mają takie właściwe i wyraźne znaczenie, [dlatego] jest niesłychanie wielkim występkiem, kiedy niektórzy uparci i przewrotni ludzie czynią z nich fałszywe i zmyślone metafory, przeczące prawdzie ciała i krwi Chrystusa; czynią to wbrew powszechnemu przekonaniu Kościoła, który, będąc «kolumną i podporą prawdy» [1 Tm 3, 15], odrzucił z obrzydzeniem wymysły bezbożnych ludzi jako szatańskie. Przyjmując z wdzięczną pamięcią ten najwznioślejszy i najwspanialszy dar Chrystusa.

Rozdział II. Okoliczności ustanowienia Najświętszego Sakramentu.

Tak więc Zbawiciel nasz, mając odejść z tego świata do Ojca, ustanowił Sakrament, w którym niejako wylał skarby swojej Boskiej miłości ku ludziom «czyniąc pamiątkę cudów swoich» [Ps 110, 4]; nakazał nam przez jego spożywanie czcić «Jego pamięć» [1 Kor 11, 24] i «opowiadać Jego śmierć, póki nie przyjdzie sądzić świat» [ib. 26]. Chciał zaś, by ten Sakrament był przyjmowany, jako duchowy pokarm dusz [Mt 26, 26], które by się nim karmiły i umacniały, żyjąc życiem Tego, który powiedział: «Kto mnie pożywa, żyć będzie dla mnie» [J 6, 58] i jako środek zaradczy uwalniający nas od powszednich grzechów i chroniący przed ciężkimi. Chciał nadto, żeby ten sakrament był zadatkiem naszej przyszłej chwały i wiecznej szczęśliwości, a więc i symbolem tego jednego ciała. którego On sam jest Głową [1 Kor 11, 3; Ef 5, 23] i z którym chciał nas złączyć tak ścisłą więzią wiary, nadziei i miłości, żebyśmy «wszyscy byli jednomyślni i nie było wśród nas rozłamów» [1 Kor 1, 10].

Rozdział III. Wyższość Najświętszego Sakramentu nad innymi sakramentami.

Wprawdzie Najświętsza Eucharystia ma to wspólne z innymi sakramentami, że «jest znakiem rzeczy świętej i widzialnym wyrazem niewidzialnej łaski» (Decr. Grat, Deconsecr. c. Sacrificium 32], to jednak jest w niej wzniosłe i osobliwe, że inne sakramenty dopiero wtedy wykazują moc uświęcającą, kiedy ktoś z nich korzysta; tymczasem w Eucharystii przed jej przyjęciem jest obecny sam Sprawca uświęcenia [kan. 4]. Jeszcze bowiem Apostołowie nie otrzymali Eucharystii z ręki Pana [Mt 26, 26; Mk 14, 22], gdy im prawdziwie sam oznajmił, że ciałem Jego jest to, co im dawał… W Kościele Bożym stale wierzono, że zaraz po konsekracji przebywa prawdziwe ciało Pana naszego i prawdziwa Jego krew pod postaciami chleba i wina, razem z Jego duszą i Bóstwem. Ciało jest pod postacią chleba i krew pod postacią wina, mocą słów, ale ciało jest też pod postacią wina, a krew pod postacią chleba oraz dusza pod obiema postaciami na skutek tego naturalnego złączenia i współistnienia, jakie mają względem siebie [wszystkie] części Chrystusa Pana, który «powstawszy z martwych, więcej już nie umiera» [Rz 6, 9]. Bóstwo zaś jest z powodu przedziwnego hipostatycznego Jego zjednoczenia z ciałem i duszą [kan. 1 i 3]. Jest to więc zupełną prawdą, że tak jedna jak druga postać zawiera tyle samo, co obie postacie razem. Cały bowiem i całkowity Chrystus jest pod postacią chleba i pod każdą cząstką tej postaci, i cały pod postacią wina i pod jej cząstkami [kan. 3].

Rozdział IV. Transsubstancjacja.

Ponieważ zaś Chrystus, nasz Odkupiciel, powiedział, że to, co podawał pod postacią chleba, jest prawdziwie Jego ciałem, [przeto] zawsze było w Kościele Bożym to przekonanie, które dziś na nowo ten święty Sobór wyraża, że przez konsekrację chleba i wina dokonywa się przemiana całej substancji chleba w substancję ciała Chrystusa, Pana naszego, i całej substancji wina w substancję Jego krwi. Tę przemianę trafnie i właściwie nazwał święty katolicki Kościół przeistoczeniem [kan. 2].

Rozdział V. Kult i cześć tego Najświętszego Sakramentu.

Nie ma więc żadnej możliwości wątpienia, że wszyscy wierni Chrystusowi według zwyczaju stale przyjętego w Kościele katolickim mają temu Najświętszemu Sakramentowi oddawać najwyższy kult adoracji (latria), który należy się prawdziwemu Bogu [kan. 6]. Nie zmniejsza obowiązku uwielbiania to, że Chrystus ustanowił ten Sakrament dla spożywania. Wierzymy bowiem, że w nim jest obecny ten sam Bóg, o którym wprowadzając Go na okrąg ziemi, Ojciec przedwieczny mówi: «Niech Mu pokłon oddają wszyscy Aniołowie Boży» [Hbr 1, 6; wg Ps 96, 7], któremu upadłszy pokłonili się Mędrcy [Mt 2, 11], któremu i sami Apostołowie w Galilei oddali pokłon, jak świadczy Pismo św. [Mt 28,17].

Oświadcza też, święty Sobór, że nabożnie i w duchu głęboko religijnym wprowadzono do Kościoła zwyczaj, ażeby corocznie jakimś dniem świątecznym czczono szczególnie uroczyście ten nader wzniosły i godny uwielbienia Sakrament i żeby obnoszono Go w procesjach z czcią i chwałą po ulicach i placach publicznych. Jest to bowiem ze wszech miar słuszne, że ustanowiono pewne dni, kiedy to wszyscy chrześcijanie w sposób szczególny i poniekąd wyjątkowy wyrażają wdzięczną pamięć Panu i Odkupicielowi za tak niewymowne i prawdziwie Boskie dobrodziejstwo, przedstawiające nam zwycięstwo i triumf Jego śmierci…

Rozdział VII. Przygotowanie potrzebne do godnego przyjmowania świętej Eucharystii.

Jeśli nie wypada, by do jakichkolwiek świętych czynności przystępowano inaczej niż święcie, tu im bardziej znana jest chrześcijaninowi świętość i Boskość tego niebiańskiego Sakramentu, tym bardziej musi się strzec, żeby do jego przyjęcia nie przystępować bez wielkiego uszanowania i świętości, zwłaszcza że czytamy u Apostoła te groźne słowa: «Kto pożywa i pije niegodnie, sąd sobie spożywa i pije, gdy nie zważa na ciało Pańskie» [1 Kor 11, 29]. Temu więc, kto chce komunikować, trzeba przypominać słowa tegoż Apostoła: «Niech każdy zbada samego siebie» [ib. 28].

Zwyczaj zaś kościelny orzeka, że owo «badanie» dlatego jest potrzebne żeby nikt, będąc świadomym popełnienia ciężkiego grzechu, nawet gdyby zdawało mu się, że za niego żałuje, nie przystępował do świętej Eucharystii bez poprzedniej sakramentalnej spowiedzi. Ten święty Sobór postanawia, że powinni zawsze przestrzegać tego wszyscy chrześcijanie, a także kapłani mający z urzędu odprawiać Mszę św., chyba że braknie spowiednika. Jeśliby kapłan przynaglony potrzebą odprawił Mszę św. bez poprzedniej spowiedzi niech się potem jak najprędzej wyspowiada.

Rozdział VIII. Sposób korzystania z tego przedziwnego Sakramentu.

Co zaś dotyczy korzystania z tego świętego Sakramentu, Ojcowie nasi słusznie i mądrze rozróżnili trzy sposoby jego przyjmowania. Nauczali bowiem, że niektórzy, jak grzesznicy, przyjmują go tylko sakramentalnie; inni tylko duchowo, mianowicie ci, którzy przez pragnienie «żywą wiarą, która działa przez miłość» [Gal 5, 6] – pożywając ten przedłożony sobie niebieski chleb, odczuwają jego owoc i pożytek. Inni jeszcze przyjmują i sakramentalnie, i duchowo, a są to ci, którzy tak się poprzednio badają i przysposabiają, że do tego Bożego Stołu przystępują «odziani szatą godową» [Mt 22, 11 nn]. W sakramentalnym zaś pożywaniu zawsze był ten zwyczaj w Kościele Bożym, że świeccy otrzymywali komunię od kapłanów, a kapłani, odprawiając Mszę św., sami sobie jej udzielali, który to zwyczaj pochodzący z Tradycji Apostolskiej jak najsłuszniej powinien być zachowany.

Na koniec święty Sobór ojcowskim sercem upomina, zachęca, prosi i błaga «przez wnętrzności miłosierdzia Boga naszego» [Łk 1, 78], żeby wszyscy razem i każdy z osobna, noszący imię chrześcijan, połączyli się i zjednoczyli nareszcie w tym «znaku jedności», w tej «zawiązce miłości» [por. św. Augustyn, In Jo. tract., 26, 13 – PL 35, 1613], w tym symbolu zgody, mając w pamięci tak wielki majestat i tak ogromną miłość Jezusa Chrystusa, Pana naszego, który umiłowaną duszę swoją oddał jako zapłatę za nasze zbawienie i ciało swoje dał nam na pokarm [J 6, 48 nn]. Te więc tajemnice ciała i krwi Jego niech przyjmują z taką stałością i mocą wiary, niech w nie wierzą i cześć im oddają z taką pobożnością duszy i uwielbieniem, żeby ten «chleb nadprzyrodzony» [Mt 6, 11] mogli często przyjmować. Powinien on być dla nich prawdziwie życiem duszy i stałym zdrowiem umysłu, aby «siłą jego wzmocnieni» [1 Krl 19, 8] po przebyciu drogi tego biednego pielgrzymowania zdołali dojść do niebieskiej ojczyzny, gdzie ten sam «Chleb Anielski» [Ps 77, 25], który teraz pożywają pod świętymi zasłonami, pożywać będą bez żadnych już zasłon.

Ale ponieważ nie wystarczy powiedzieć prawdy, nie odkrywając i nie zbijając błędów, przeto święty Sobór uznał za stosowne dodać następujące kanony, by wszyscy – poznawszy już katolicką prawdę – zrozumieli też, jakich błędów mają się wystrzegać i unikać”.

Z błogosławieństwem kapłańskim,

ks. Krzysztof Gołębiewski

 

 

 

AKTUALNOŚCI

 

 

 

* Spotkanie Krucjaty Eucharystycznej dzieci

W niedziele 16 czerwca odbędzie się kolejne spotkanie Krucjaty Eucharystycznej dzieci. Po niedzielnej sumie i katechezach w grupach, dzieci zjedzą wspólnie obiad po czym wysłuchają wykładu kapłana. Następnie razem spędzą wolny czas. Rodzice proszeni są o zgłoszenie obecności dzieci kapłanowi, by mógł zaplanować przygotowanie odpowiedniej ilość posiłków.

 

 

* ​​ * ​​ *

 

* Pielgrzymka do Gietrzwałdu

23 czerwca, w sobotę, odbędzie się V już pielgrzymka Tradycji do Gietrzwałdu. Gietrzwałd to jedyne miejsce w Polsce, w którym miały miejsce, oficjalnie uznane przez Kościół, objawienia Matki Bożej (trwały w dniach od 27 czerwca do 16 września 1877 r.). To sanktuarium – zwane polskim Lourdes – wciąż pozostaje dla wielu Polaków nieodkrytym klejnotem Świętej Warmii - krainy od wieków katolickiej i maryjnej, krainy setek przydrożnych kapliczek budowanych na cześć Niepokalanej.

Plan pielgrzymki:

  • zbiórka o godz. 8:00 w Olsztynie na parkingu miejskim przy ul. Sielskiej 38 (przedłużenie ul. Lotniczej, 400 m za aeroklubem)

  • Msza św. o godz. 8:15

  • wyjście o godz. 10:00

  • w drodze trzy postoje po 20 min. z wykładami x. Karola Stehlina

  • wejście do Gietrzwałdu ok. godz.16:00

  • wspólna modlitwa w Sanktuarium Matki Bożej Gietrzwałdzkiej

  • zakończenie i poczęstunek w GOK-u w Gietrzwałdzie

  • zorganizowany powrót kierowców po zostawione na parkingu samochody

     

* ​​ * ​​ *

 

 

KRYZYS W KOŚCIELE OKIEM WYTRAWNEGO TEOLOGA

Kontynuujemy rozważania o kryzysie w Kościele pod przewodnictwem ks. Mateusza Gaudrona FSSPX.

Co to jest wiara?

Wiara jest to cnota nadprzyrodzona, przez którą wszystko, co Bóg objawił, pod wpływem łaski uznajemy niezłomnie za prawdziwe.

Wiara jest odpowiedzią człowieka na Boże Objawienie. Bóg przemawiał do ludzi przez Mojżesza, proroków, a przede wszystkim przez swego Jednorodzonego Syna, naszego Pana Jezusa Chrystusa. Przez to Objawienie człowiek poznaje przymioty Boga, Jego troistą istotę i swe własne wieczne przeznaczenie: oglądanie Boga w Niebie. Objawienie pokazuje mu także drogę, którą musi kroczyć, aby ten cel osiągnąć, mianowicie przestrzeganie przykazań i przyjmowanie ustanowionych przez Boga środków – sakramentów.

Przez wiarę człowiek uznaje to Objawienie. Nie jest to możliwe bez łaski, gdyż treść wiary przekracza nasz przyrodzony umysł. Motywem wiary jest przy tym tylko i wyłącznie autorytet objawiającego się Boga. Wierzymy, gdyż Bóg tak powiedział, a nie dlatego, że sami to zrozumieliśmy. Wierzymy więc, na przykład, w Trójcę Świętą albo w prawdziwe Bóstwo Chrystusa nie dlatego, że sami poznaliśmy to naszym umysłem, ale dlatego, że Bóg nam to objawił.

 

* ​​ * ​​ *

 

 

KALENDARZ ​​ LITURGICZNY

Na czerwiec A.D. 2019

 

1 sob.

Św. Anieli Merici, Dziewicy, 3 kl., Pierwsza sobota miesiąca ku czci Niepokalanego Serca N.M.P.

2 niedz.

Niedziela po Wniebowstąpieniu, 2 kl.

3 ​​ pn.

dzień ferialny, 4 kl. ​​ 

4 ​​ wt.

Św. Franciszka Caracciolo, Wyznawcy, 3 kl.

5 ​​ śr.

Św. Bonifacego, Biskupa i Męczennika, 3 kl.

6 ​​ czw.

Św. Norberta, Biskupa i Wyznawcy, 3 kl., Pierwszy czwartek miesiąca ku czci Pana naszego Jezusa Chrystusa, Najwyższego Kapłana, modlitwa za kapłanów i o powołania kapłańskie

7 ​​ pt.

dzień ferialny, 4 kl., Pierwszy piątek miesiąca ku czci Najśw. Serca Jezusa

8 sob.

Wigilia Zesłania Ducha Świętego, 1 kl.

9 niedz.

Niedziela Zesłania Ducha Świętego (Zielone Świątki), 1 kl.

10 ​​ pn.

Poniedziałek w Oktawie Zesłania Ducha Św., 1 kl.

11 ​​ wt.

Wtorek w Oktawie Zesłania Ducha Św., 1 kl.

12 ​​ śr.

Środa Suchych Dni po Zesłaniu Ducha Św., 1 kl.

13 ​​ czw.

Czwartek w Oktawie Zesłania Ducha Św., 1 kl.

14 ​​ pt.

Piątek Suchych Dni po Zesłaniu Ducha Św., 1 kl.

15 sob.

Sobota Suchych Dni po Zesłaniu Ducha Św., 1 kl.

16 niedz.

Uroczystość Trójcy Przenajświętszej, 1 kl.

17 ​​ pn.

Św. Grzegorza Barbarigo, Biskupa i Wyznawcy, 3 kl.

18 ​​ wt.

Św. Efrema, Diakona, Wyznawcy i Doktora Kościoła, 3 kl., wsp. śś. Marka i Marcelina, Męczenników

19 ​​ śr.

Św. Juliany Falconieri, Dziewicy, 3 kl., wsp. śś. Gerwazego i Protazego, Męczenników

20 ​​ czw.

Uroczystość Najświętszego Ciała Chrystusa (Boże Ciało), 1 kl.

21 ​​ pt.

Św. Alojzego Gonzagi, Wyznawcy, 3 kl.

22 sob.

Św. Paulina, Biskupa i Wyznawcy, 3 kl.

23 niedz.

2. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego, 2 kl., wsp. Wigilia Narodzenia św. Jana Chrzciciela, 2 kl.

24 ​​ pn.

Narodzenie św. Jana Chrzciciela, 1 kl.

25 ​​ wt.

Św. Wilhelma, Opata, 3 kl.

26 ​​ śr.

Śś. Jana i Pawła, Męczenników, 3 kl.

27 ​​ czw.

dzień ferialny, 4 kl. (P.P. W diec. pelplińskiej: Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy, Głównej Patronki diecezji, 1 kl.)

28 ​​ pt.

Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, 1 kl.

29 sob.

Śś. Piotra i Pawła, Apostołów, 1 kl.

30 niedz.

3. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego, 2 kl.

 

 

* * *

 

Porządek Mszy św. w kościele przeoratowym na kolejne tygodnie ​​ podawany będzie w kruchcie kościoła oraz można go znaleźć w internecie:

na stronie gdyńskiego przeoratu: https:gdynia.fsspx.pl

na facebooku: https://www.facebook.com/FSSPXGdynia

Biuletyn – maj A.D. 2019

 

BIULETYN INFORMACYJNY

BRACTWO KAPŁAŃSKIE ŚW. PIUSA X
Przeorat ​​ pw. Niepokalanego Serca NMP

w Gdyni

Porządek nabożeństw

Maj A.D. 2019